en
Menu
Logo Galerii Arsenał

Hannes Forster, bez tytułu

Hannes Forster, bez tytułu

A+
A-
Hannes Forster, bez tytułu, 4 elementy, płyta pilśniowa, grafit, 120 x 160, 120 x 155, 120 x 81, 115 x 90 cm, 1996.
Praca podarowana Galerii Arsenał przez artystę.
U podstaw graficznych i rysunkowych prac Hannesa Forstera leżą te same zasady, które rządzą jego działaniami w przestrzeni. Od początku drogi twórczej w centrum zainteresowań niemieckiego artysty leży architektura pojmowana jako przestrzeń życiowa, będąca – poprzez właściwe jej połączenie ducha twórczego i funkcjonalności wynikającej z konstrukcji – najlepszym odbiciem kultury, w której funkcjonuje człowiek. W myśl tego założenia prace Forstera, powstające na styku instalacji, rzeźby i architektury, są ściśle powiązane z otoczeniem. Tworząc poszczególne obiekty artysta odwołuje się do specyfiki miejsca, w którym mają zostać umieszczone dzięki czemu ich usytuowanie prowadzi z jednej strony do chwilowego wyobcowania przestrzeni, z drugiej zaś – do jej pełniejszego zdefiniowania. Architektoniczne prace Forstera – jak np. Der Berg ruft (1993) w niemieckim mieście Lünen – przeczą podstawowym zasadom architektury: użyteczności, trwałości. Posługując się jej formami i materiałami artysta buduje quasi-architektoniczne bryły, które bronią się jedynie w przestrzeni sztuki.

W rysunkach, grafikach i kompozycjach z płyt odnajdujemy tę samą oszczędność form, sprowadzanych najczęściej do prostych figur – okręgu, kwadratu, litery T. W ascetycznych pracach na płycie pilśniowej lub dykcie pojawia się też motyw krzyża zbudowanego z prostokątnych form nawiązujących do cegieł, z których Forster wykonuje większość przestrzennych instalacji. Prace na płytach można traktować jako swoiste plany jego realizacji architektonicznych, jako samodzielne abstrakcje geometryczne, a także jako obiekty. Można w zasadzie zadać pytanie, czy realizacje, które autor opatrzył pojemną formułą „bez tytułu”, należy traktować jako prace bliskie w formie pracom graficznym czy też może jako obiekty właśnie? Geometryczne motywy, wycięte w dykcie pokrytej grafitem, są w obrębie tych kompozycji formami negatywowymi, odciskiem oryginału. Paradoksalnie więc figuratywną część kompozycji stanowi to, czego nie ma – „ceglane” krzyże nie zostały narysowane, zostały wycięte, a ich zarys, kształtuje to, co de facto pozostało z pilśniowej płyty. Te puste kształty mówią właściwym artyście, konstruktywistycznym w genezie językiem, którego cechą jest zarówno ignorowanie ograniczeń tradycyjnie pojętego podłoża obrazu, jak też definiowanie tematyki poprzez wykluczenie i pominięcie.

W swej praktyce artystycznej Hannes Foster zdaje się posuwać do skrajności postulat Kazimierza Malewicza, wybitnego przedstawiciela awangardy, który w ramach stworzonego przez siebie kierunku zwanego suprematyzmem nawoływał do oczyszczenia sztuki z ekspresji i świata przedstawionego. Czystym formom kwadratu, krzyża czy okręgu Forster odbiera nawet materialność, którą cieszyły się w ramach tradycyjnych obrazów na płótnie, określając je za pośrednictwem ograniczonej tłem pustki.

Izabela Kopania

Katalog prac

Artyści