en
Menu
Logo Galerii Arsenał

Agnieszka Polska, Obiekty

Agnieszka Polska, Obiekty

A+
A-
Agnieszka Polska, Obiekty, 2007–2008

C-print, 13 czarno-białych druków fotograficznych, różne wymiary
prace zakupione przez Podlaskie Towarzystwo Zachęty Sztuk Pięknych
Prace Agnieszki Polskiej wprowadzają widza w konsternację – w pierwszej chwili trudno bowiem zdefiniować ich status. Obiekty prowokują do zadania pytania o to, czym w istocie są – starym zdjęciem czy dziełem sztuki – budząc jednocześnie wątpliwości, czy przedstawiony na nich świat jest światem realnym, czy też w pełni przekonującą kreacją. Powyższe kwestie dotykają sedna koncepcji prac Polskiej, jej rozważań na temat dzieł sztuki oraz sposobu ich postrzegania, warunkowanego wiedzą i doświadczeniem.

Punktem wyjścia działań artystki były fotografie z gazet i czasopism z lat 50. i 60. ubiegłego wieku. W ich obręb Polska wprowadza nieistniejące obiekty, sceny i zdarzenia wygenerowane przez komputer. W istocie trudno wskazać, co było przedmiotem jej interwencji, zważywszy na to, iż niektóre z obiektów dodanych do pierwotnego zdjęcia łatwo można wpisać w nurt tzw. sztuki ziemi (land art). Polem pracy artystów land artu było środowisko naturalne, a ich działania opierały się na ingerencjach w pejzaż. Były to zarówno monumentalne realizacje, wielokilometrowe obiekty wymagające radykalnych przekształceń terenu, jak też subtelne, trudne do odnalezienia kompozycje. Przyjęta przez Polską metoda działania pociąga za sobą problematyczność stosowania pojęcia dzieła sztuki w odniesieniu do jej prac – czy jest nim stworzony przez artystkę obiekt bądź zaaranżowana scena, czy też efekt finalny – przetworzona fotografia? Podobnie niejasne jest, czy tytułowy Obiekt odnosi się do wygenerowanego przedmiotu (sceny), czy do zdjęcia, którego „materialność” jest coraz częściej dyskutowanym problemem.

Obiekty niepokoją i zaburzają percepcję widza, pomimo że artystka nie podważa formuły wykorzystanych zdjęć – schematu gazetowej ilustracji. Nie dostrzeżemy śladów jej ingerencji, nie narusza ona bowiem integralności fotografii. Snując oniryczną wizję, Polska najpierw burzy zastany porządek, a potem buduje go na nowo. Znalezione fotografie ujawniają z kolei drzemiący w nich potencjał, okazują się repozytorium ukrytych fabuł i sytuacji, które czekają na to, by mogły zaistnieć, tracąc przy tym pierwotny, dokumentalny charakter.

Izabela Kopania

Tekst opublikowany w książce I. Kopania, „Zbiór otwarty. Prace z Kolekcji II Galerii Arsenał w Białymstoku”, Białystok 2012

Zrealizowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego

Zrealizowano przy wsparciu finansowym Prezydenta Miasta Białegostoku

Zrealizowano przy wsparciu finansowym Urzędu Marszałkowskiego Województwa Podlaskiego w Białymstoku

Katalog prac

Artyści