en
Menu
Strona główna - Galeria Arsenał

Zbigniew Oksiuta, Forma 08411

Zbigniew Oksiuta, Forma 08411

A-
A+

Zbigniew Oksiuta

Forma 08411, 2011, żelatyna, 150 cm

Kolekcja II Galerii Arsenał w Białymstoku. Praca podarowana Galerii Arsenał przez artystę


„Stan pławności obojętnej to stan relatywnej nieważkości.

W warunkach ziemskich istnieje szczególny stan szybowania, w którym grawitacja nie jest odczuwalna. Ludzkie technologie jak dotąd nie wykorzystywały tego niezwykłego zjawiska. Fenomen pławności obo­jętnej stanowi natomiast fizyczną podstawę rozwoju i morfologii organizmów żyjących w wodzie i jest klu­czowym osiągnięciem ewolucji. Gęstość ciała istot żywych jest podobna do gęstości wody, i – szczególnie w stanie rozwoju embrionalnego – natura wykorzystuje stan szybowania organizmu, uwalniając się od oddziaływania siły ciężkości.

Gdy wskakujemy do basenu, wzburzona powierzchnia wody zamyka się samoczynnie nad naszym ciałem i wraca powoli do stanu wyjściowego – gładkiej tafli. Gdyby udało się nam stworzyć wolno szybującą płasz­czyznę wodną, moglibyśmy spełnić odwieczne marzenie o przenikaniu ciała przez ściany.

Gdyby natomiast duża szybująca kropla wody zawierała we wnętrzu powietrze, powstałby ciekły bąbel, otoczona płynem przestrzeń – płynny habitat. Można byłoby przenikać do takiego wnętrza poprzez płynną „ścianę”, nie otwierając ani nie zamykając drzwi – ściana zamknęłaby się za nami automatycznie.

W warunkach ziemskich taka konstrukcja: gaz – ciekła membrana – gaz występuje w bańce mydlanej, któ­ra jest stabilna i możliwa tylko w określonej skali. Ciekła bańka o dużych wymiarach jest natomiast możliwa poza polem grawitacji, w przestrzeni kosmicznej.

Na powierzchni ziemi w polu grawitacji procesy, których rezultatem mogłyby być samodzielne ciekłe formy o skali architektonicznej, możliwe są w innych płynach, w praktyce pod wodą.

Poza wodą, w atmosferze, samodzielne formy płynne: krople, bańki mydlane, pęcherze wodne są możliwe w małej skali określonej stosunkiem objętości obiektu do napięć powierzchniowych.

Większe obiekty mogą zaistnieć tylko w stanie żelowym lub zakrzepłym. Przykładem jest związany beton, zastygłe szkło, lód, upieczony bochenek chleba albo formy kreowane przy użyciu technologii Spatium Gelatum”.

 

Pneu i ©Spatium Gelatum
Ciekłe i zastygłe membrany

Technologia Spatium Gelatum bada zasady kształtowania ciekłych i żelujących obiektów z polimerów biologicznych.

W badaniach używa się polimerów w stanie płynnym. Technologia wykorzystuje zasadę łożyska kulkowego i polega na rotacji ciekłej masy w elastycznych kulistych szalunkach (kule z tworzyw sztucznych, balony PCW).

Kulisty kształt szalunku umożliwia rotację w płynie.

Napompowana forma pływa w basenie wypełnionym wodą, a do jej wnętrza pompuje się ciekłą masę polimeryczną. Podczas gdy obiekt jest przetaczany na powierzchni wody, w jego wnętrzu jak beton w betoniarce przelewa się ciekły polimer. Oziębiając się, masa przechodzi w stan żelu, osiada na powierzchni i tworzy zastygłą warstwę. Po zastygnięciu do środka wpompowywane jest powietrze i polimeryczna warstwa zaczyna zastygać i krzepnąć.

W czasie procesu wysychania forma twardnieje i zmienia kształt, a amorficzne struktury i warstwy na powierzchni tworzą konstrukcyjne wzmocnienia skorupy.

Celem badań jest kształtowanie form i obiektów biologicznych jako nowych habitatów. Obiekty Spatium Gelatum są odnawialne biologicznie i mogą istnieć w stanie stałym albo ciekłym, mogą być miękkie albo twarde, przezroczyste albo kolorowe, posiadać różne smaki i zapachy”.

 

Fragmenty książki Zbigniewa Oksiuty Formy, procesy, konsekwencje / Forms, Processes, Consequences, Galeria Arsenał, Białystok & Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski, Warszawa; Białystok 2007

Katalog prac

Artyści